Istotnym terminem określającym jednostki miary w
projektach jest EPC, czyli ekwiwalent pełnego czasu pracy. Ważnym kryterium
punktowanym we wnioskach w Nowej Perspektywie finansowania środków z UE jest
kwestia zatrudnienia dodatkowych pracowników przy realizacji projektu oraz
zwiększanie miejsc pracy w związku z realizacją projektu. Postaramy się
przybliżyć ten ważny termin.
EPC,
czyli ekwiwalent pełnego czasu pracy to jednostka przeliczeniowa stosowana do
określenia liczby osób w sposób umożliwiający dokonywanie porównań
niezależnie od liczby przepracowanych przez nich godzin w tygodniu. Stosuje
się przy ustalaniu faktycznego zatrudnienia w przedsiębiorstwie.
Jeden ekwiwalent pełnego czasu pracy (w skrócie EPC) oznacza jeden osobo-rok.
Zatrudnienie w ekwiwalentach
pełnego czasu pracy ustala się na podstawie proporcji czasu przepracowanego
przez poszczególnych pracowników w ciągu roku sprawozdawczego w stosunku do pełnego czasu
pracy obowiązującego w
danej instytucji na
danym stanowisku pracy
(zgodnie z wytycznymi Głównego
Urzędu Statystycznego). Przy wyliczeniu EPC nie należy odejmować urlopów
wypoczynkowych, absencji oraz innych nieobecności usprawiedliwionych (poza
urlopami bezpłatnymi).
Wielkość zatrudnienia zaleca
się badać używając dwóch rodzajów jednostek miary w projektach, a
mianowicie przy osobach fizycznych (ang. Headcount
data, w skrócie HC) oraz w jednostkach przeliczeniowych zwanych
ekwiwalentami pełnego czasu pracy (w skrócie EPC, ang. FTE data – Full-time equivalence data). Ekwiwalenty
pełnego czasu pracy są główną jednostką miary zatrudnienia w przedsiębiorstwach
stosowaną w porównaniach międzynarodowych i w publikacjach wydawanych
przez OECD i Eurostat.
Wyróżnia się trzy kategorie
pracowników zatrudnionych w działalności B+R według grup stanowisk:
1)
pracowników naukowo-badawczych – są to
specjaliści zajmujący się pracą koncepcyjną i tworzeniem nowej wiedzy, wyrobów,
usług, procesów, metod i systemów, a także kierowaniem (zarządzaniem)
projektami badawczymi, związanymi z realizacją tych zadań;
2)
techników i pracowników równorzędnych – są to
osoby pracujące pod kierunkiem badaczy, których główne zadania wymagają wiedzy
technicznej i doświadczenia w co najmniej jednej dziedzinie nauk; technicy
uczestniczą w działalności B+R poprzez wykonywanie zadań naukowych i
technicznych związanych z zastosowaniem pojęć i metod operacyjnych z
zakresu nauk przyrodniczych i technicznych; pracownicy równorzędni
wykonują odpowiednie zadania B+R pod kierunkiem badaczy w dziedzinie nauk
społecznych i humanistycznych;
3) pozostały
personel – np. osoby zajmujące się sprawami finansowymi i kadrowymi.
Zasady
przeliczania:
1. Pracownik pracujący na pełnym etacie
poświęcający w ciągu roku sprawozdawczego na daną działalność:
• 90 % lub więcej ogólnego czasu pracy = 1,0
EPC;
• 75 % ogólnego czasu pracy = 0,75 EPC;
• 50 % ogólnego czasu pracy = 0,5 EPC;
2. Pracownik pracujący na 0,5 etatu i poświęcający
na daną działalność:
• 90 % lub więcej ogólnego czasu pracy = 0,5
EPC;
• 50 % ogólnego czasu pracy = 0,25 EPC;
3. Pracownik zatrudniony w danej jednostce w roku
sprawozdawczym przez 6 miesięcy na całym etacie i poświęcający 90 % lub więcej
ogólnego czasu pracy na daną działalność = 0,5 EPC;
4. Osoba wykonująca daną działalność na podstawie
umowy zlecenia lub umowy o dzieło – pełny, faktyczny czas pracy w roku
sprawozdawczym „ze wszystkich umów”, podany jako odpowiedni ułamek rocznego
czasu pracy.
Przewidywana
całkowita liczba bezpośrednio utworzonych nowych miejsc pracy (EPC):
·
Wskaźnik
rezultatu odnosi się do tworzonych miejsc pracy dzięki dofinansowaniu, czyli
gdy nowe miejsca pracy utworzono bezpośrednio w efekcie realizacji projektu.
·
Mierzone
są miejsca pracy utworzone do końca fazy operacyjnej projektu (tj. do 12
miesięcy od momentu złożenia wniosku beneficjenta o płatność końcową).
·
Mierzone
są te stałe miejsca pracy.
·
Wskaźnik
ten służy do pomiaru liczby pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o
pracę (nie dotyczy umów o dzieło oraz umów zlecenia).
·
Jednostką
miary dla wskaźnika jest tzw. ekwiwalent pełnego czasu pracy, przy czym etaty
częściowe nie są zaokrąglane do pełnych jednostek lecz podlegają sumowaniu.
W
przypadku tego wskaźnika liczy się efekt netto, a nie efekt przesunięcia. Efekt
netto, w przeciwieństwie do efektów brutto, jest efektem przypisanym tylko i
wyłącznie interwencji publicznej, a więc są to te wszystkie zmiany u beneficjentów,
które spowodowały fundusze europejskie. Aby ocenić efekty netto oparte na
efektach brutto, konieczne jest odjęcie zmian, które zaszłyby również bez
interwencji publicznej, i które nie są jej przypisane, jako że przyczyniły się
do nich czynniki zakłócające (sytuacja sprzeczności faktów). Przykład: liczba
osób zatrudnionych w firmie objętej pomocą wydaje się być stabilna (zmiana lub
efekt brutto równy zero). Jednakże, szacuje się, że w przypadku braku pomocy,
firma zwolniłaby 100 pracowników (sytuacja sprzeczności faktów). Tym samym
utrzymano 100 miejsc pracy (efekt netto).
W
przypadku EFRR uwaga powinna być
skupiona na określeniu liczby stałych miejsc pracy,
tworzonych bezpośrednio dzięki interwencjom funduszy strukturalnych, według
ekwiwalentu pełnego czasu pracy.
Analizując
brzmienie wskaźnika, mówiącego o miejscach pracy utworzonych
w wyniku realizacji projektu, należałoby przyjąć, że wnioskodawca powinien w
wyniku realizacji projektu stworzyć nowe miejsca
pracy, które powinny otrzymać osoby wyłonione zgodnie z procedurą konkursową.
Dokonanie przeniesienia osób z jednej jednostki do drugiej nie powoduje
utworzenia nowych miejsc pracy – liczba miejsc pracy pozostanie ta sama, a
zmieni się jedynie lokalizacja, czyli miejsce zatrudnienia przeniesionych
pracowników.
_________
Opracowano
na podstawie:
